در شهرستان رشت، جایی که باید میدان افتخار برای پیادهروی قهرمانی کشور باشد، مسابقهای برگزار شد که به جای شکستن رکورد، اعتماد را شکست. مسابقات پیادهروی ۲۰ کیلومتر مردان و زنان کشور به میزبانی گیلان برگزار شد اما آنچه ثبت شد، نه رکوردها بلکه یک اشتباه حیرتانگیز بود: اندازهگیری مسیر مسابقه با خودرو به جای تجهیزات دقیق و استاندارد!
مسابقهای که میتوانست ویترین تلاش قهرمانان خاموش دوومیدانی باشد، در سایه بیدقتی و بیتوجهی، به یک رویداد غیررسمی پرحاشیه بدل شد؛ تا جایی که خود فدراسیون دوومیدانی نیز در بیانیهاش صراحتاً از واژه «غیررسمی» برای نتایج استفاده کرد.
* کیلومترهای ناقص، رکوردهای اضافه
هر قدر هم دویدند، قدم زدند، تلاش کردند، یک اشتباه ساده همه چیز را از آنها گرفت. مسیر مسابقه بهجای آنکه با «متر دیجیتال» اندازهگیری شود، با خودروی سواری و بر اساس کیلومترشمار طی شد و همین خطای محاسباتی، باعث شد رکوردهای ثبتشده از اعتبار بیفتد. رکوردهایی که روی کاغذ ملی بودند اما در واقعیت، ساخته یک مسیر کوتاهتر!
در رقابت مردان، رکوردها تا ۱۰ دقیقه نسبت به آخرین مسابقات سقوط کرده بود! این آمار، به جای شگفتزدگی، شک برانگیخت. مربیان اعتراض کردند، هشدار دادند اما کسی گوش نکرد. در بخش زنان، ماجرا تلختر شد. ۳ نفر نخست، به ظاهر رکورد ملی را شکستند اما وقتی اعتراضها بالا گرفت، مسیر دوباره بررسی شد. دوباره، نه با متر دیجیتال، بلکه با چند خودروی مختلف! و تازه آنجا بود که مسؤولان فهمیدند هر خودرو عدد متفاوتی را نشان میدهد.
* وقتی مربیان از رکوردهای شاگردانشان متعجب میشوند
فهمیه کلهر، مربی باتجربه دوومیدانی، یکی از کسانی بود که بلافاصله به نحوه اندازهگیری مسیر اعتراض کرد. شاگرد او سوم شد و در ظاهر رکورد ملی را زد اما خود مربی میدانست این نتیجه واقعی نیست: «میدانم توان شاگردم چقدر است. شاید اگر مسیر درست بود هم بچهها رکورد میزدند اما دیگر نه ۱۰ دقیقه!»
در واقع، حتی موفقیتها هم تلخ شد. ورزشکارانی که با جان و دل تمرین کرده بودند، حالا با یک واقعیت تلخ مواجه شدند: زحماتشان زیر سایه اشتباه دیگران نادیده گرفته شد.
* نه متر بود، نه داور تخصصی!
اما گافها به همینجا ختم نمیشود. کلهر پرده دیگری از ماجرا را هم کنار زد: در این رقابت، حتی داور تخصصی برای ماده پیادهروی وجود نداشت. او گفت: «هر داوری که مشکلی نداشت و صبح زود بیدار میشد، آمده بود سر مسابقه!» و این یعنی در رقابتی با این اهمیت، هیچ داور آموزشدیدهای برای ۲۰ کیلومتر پیادهروی حضور نداشت؛ مادهای که قوانین و استانداردهای خاص خود را دارد.
چگونه میشود انتظار داشت مسابقهای رسمی و دقیق برگزار شود، وقتی نه داور تخصصی وجود دارد، نه متر استاندارد، نه حتی ساختاری برای رسیدگی به اعتراضها؟ این اتفاق، یک هشدار جدی است برای ساختار فدراسیون.
* مسابقهای برای فراموشی، نه برای تاریخ
آنچه در رشت رخ داد، نه فقط یک خطای اجرایی بلکه نمونهای کامل از ضعف مدیریت، بیتوجهی به اصول حرفهای و بیاحترامی به ورزشکاران و مربیانی بود که عمر خود را وقف این مسیر کردهاند. نه قهرمانی طعم واقعی داشت، نه رکوردی ثبت شد، نه کسی پاسخگو بود.
شاید بزرگترین آسیب را نه نتایج، بلکه اعتماد جامعه دوومیدانی دید؛ اعتمادی که اینگونه ویران شدنش، هزینهای فراتر از حذف چند رکورد از جدول دارد.
گاف بزرگ در رشت؛ مسیر کوتاه، رکورد بلند!
وقتی کیلومترشمار خودرو جای متر دیجیتال را میگیرد
ارسال نظر
پربیننده
تازه ها